සෙක්ස් වලින් වෙන් කරමු

කරන්න වැඩක් නැතුව මනො පාරවල් ගගහා ඉන්නකොට එක එක විකාර හිතෙන එක සාමාන්‍ය දෙයක් නෙ..... මටත් ඔහොම වීකාරයක් හිතුනා.

ලිංගබේදය හින්දා එදිනෙදා ජීවිතේ අපිට නොයෙකුත් අනවශ්‍ය කරදර වලට ලක්වෙන්න, අනවශ්‍ය පීඩන වලට පත්වෙන්න් වෙනවනේ.... මේ හැම දේම වෙන්නෙ විරුද්ධ ලිංග තියන අය එකට ජීවත් උනොත් නෙ....

ගැහනු පිරිමි අය වෙන වෙනම වෙන කරලා ජීවත් වෙන්න ඉඩ දුන්නොත්? :O :O

මගේ මනෝ පාරේ හැටියට ලොකේ කෑලි තුනකට වෙන් කරන්න ඔනේ.... එක කෑල්ලක කෙල්ලො. වයස 12 විතර ඉඳලා වයස 22 විතර වෙනකම්.. අනිත් එකේ කොල්ලො ඒකත් වයස 12 ඉඳන් 24 විතර වෙනකන්.... අනිත් එකේ උඩ කියපු දෙකට අයිති නැති අනිත් ඔක්කොම මිනිස්සු... :P

බැඳීම, යැපීම, ජීවත්වීම

ඇත්තටම කෙනෙකුට තනියම ජීවත් වෙන්න පුලුවන්ද? මේ ප්‍රශ්නේ මගෙ හිතට ආවේ ලෙක්චර්ස් වලට පරක්කු වෙලා ඒක ඉවර වෙනකන්, ඉවර වෙලා සෙට් එක එලියට බහිනකන් පැත්තක තිබුන බෙන්ච් එකකට වෙලා ඇබ දෙකත් කනේ ගහගෙන සිංදුවක් අහ අහ ඉන්න අතරේ...

පොඩි කාලේ ඉඳන් අපි මැරෙන දවස් දක්වා කොච්චර බැඳීම් ඇති කරගන්නවද? ඒ ඇත්තටම අපිට තනියම මේ ලෝකේ ජීවත්වෙන්න අමාරු නිසා නෙමෙයි ද? මිනිස්සු වන අපි හැම වෙලේම හදන්නේ අපේ සමාජයීය සම්බන්දතා වැඩි කරගන්න.... ඒ මිනිසා කියන්න උපතින්ම සමාජයීය සත්වයෙක් හින්දා වෙන්න ඇති... හිතන්න මොහොතකට.... අපේ තියන සියලුම සම්බන්දතා එක පාරට නැති වෙලා ගියොත් අපිට මොනවා වෙයිද? ඒකත් හරියට උදේ ඇහැරෙනකොට කාන්තාරයක් මැද හිටියා වගේ හැඟීමක් වෙයි.

තනිකම කියන දේ ඇත්තටම මිනිස්සුන්ට දරාගන්න අමාරු දෙයක්.... මිනිස්සු සිය ගණනක් අතරෙ අඳුරන කිසිම කෙනෙක් නැතිව තනි වෙච්ච අවස්තාවල් බොහෝ දෙනෙක් ට ඇති.... ඒ වෙලාවට දැනෙන අපහසුතාව වචන වලින් කියන්න අමාරුයි.... කවුරු කොහොම කිවුවත් තමන් දන්න අය අතරේ ඉන්න එක, නාදුනන මිනිස්සු ගොඩක් මැද්දේ ඉන්නවට වඩා පහසු දෙයක්....

චූ කරමුද ? ? ?

මේ දවස් වල හොට් හොට් ම නිවුස් එක කොලුවෙක් චු කරන්න ප්ලේන් එකේ දොර අරින්න හදපු කතාව.... ඒත් ඒ නිවුස් එකෙන් ඇත්තටම උනේ අපේ මාධ්‍යය කියලා බොඩ් එල්ලන් ඉන්න අයගේ නිරුවත ප්‍රදර්ශනය වුන එක විතරයි කියලයි මටනම් තෙරුනේ.... ලංකාවේ මාධ්‍ය කාරයන් ට අවශ්‍ය ජනප්‍රිය කාගේ හෝ රෙද්ද උස්සා තමාගේ වේල පිරිමහගන්නය...

කතාව ඇමති පුතෙක් අධික බීමතින් ගුවන් යානයක දොරක් ඇරීමට තැත්කිරීම ගැනය.... කතාවේ ඇත්ත නැත්ත මම ඇසින් නොදුටු නමුත් කියන්නා වූ කාරණාවන් පිලිඹද මාගේ තර්කයන් මෙසේය...

• මම දැනුවත්ව කිසිම පුද්ගලයෙකුට අධික බීමතින් ගුවන් යානයකට ගොඩවීමට අවසර ලබා නොදේ... පෞද්ගලික ගුවන් යානාවල නම් කෙසේද කියා මම නොදනිමි. ගුවන්යානය තුල මත්පැන ලබාදෙන නමුදු පමණ ඉක්මවා ලබානොදීමට ඔවුන් වගබලා ගනී..

හිතන්න මොහොතකට

මේක අහම්බෙන් වගේ ඇස ගැටිච්ච වීඩියෝ එකක්.... ඒත් මේ විනාඩි ගානේ වීඩියෝ එකෙන් අපිට ගන්න  කොච්චර දේවල් තියනවද? මේ වගේ මිනිස්සු අපේ ඇස නොගැටි කොච්චර ජීවත් වෙනවා ඇත්ද?

මේ මිනිස්සුන්ට මොන දේ නොතිබ්බත් අපිට වඩා මනුස්සකම අතින්, ජීවිතයේ දැක්ම අතින් කොච්චර දියුණුද!

ඔහු නමින් දීපාල්, මේ ඔහුගේ කතාවයි...

දවසෙන් වැඩි හරියක් පාරෙ ඉන්න සත්තු වෙනුවෙන්, ඔවුන්ගේ කුසගින්න පිරවීම වෙනුවෙන් වැයකරන මොහු මෙසේ සත්කාර කරන්නේ අපගේම වැරදි වලට නොවේයිද? මිනිස්සුන්ගේම වැරැද්දෙන් අනාත වන අහිංසක සතුන්ට මිනිස්සුන්ට නොබැන ඒ වෙනුවෙන් තමන්ට කරන්න පුලුවන් උපරිමය කරන මොහු අපිට වඩා කොපමන මිනිසත් කමෙන් පොහොසත් ද?

සොඳුරු රුදුරු අතීතය

අපි ජීවත් වෙන හැම මොහොතක් ම ගෙවිල ඉවර වෙනවත් එක්කම එවා අපේ අතීතයට එකතු වෙනවා.... ගෙවෙන හැම තත්පරයකටම අන්තිමට වෙන්නේ ඔය දේ තමයි.... කෙනෙක් ගෙ අතීතය කියන්නේ හරියට සල්ලි ගන්න බැරි බැංකු පොතක් වගේ.  දාන දාන එක එකතු වෙනවා ඇරෙන්නේ අපිට ඒවා අපහු ලබාගන්න බෑ. කරන්න පුලුවන් එකම දේ පොත දිහා බලලා සතුටු වෙන එක විතරයි..... හැබැයි පොඩි කොස්සකට තියෙන්නේ අපේ අතීතය කියන බැංකු පොතට එකතු වෙන්නේ සල්ලි කියන අපිව හැම වෙලේම සතුටු කරන්න පුලුවන් දේවල් නෙමෙයි හින්දා.... ඒ පොතට එකතු වෙන දේවල් අතරේ සතුට, දුක කියන දෙවර්ගයම ඇතුලත් වෙන්න පුලුවන්..

අතීතය කියන එකතුවට අපේ ජීවිත වල ගෙවුනු හැම තත්පරයක් ම ඇතුලත් උනත් ඇත්තටම කිසිම පුද්ගලයෙකුට ඒ හැම තත්පරයක් ගානේම නැවත මතක් කරන්න බෑ.... මොකද අතීතය කියන මතකයන් ගොඩට ඇතුලත් වෙන්න සමහර විශේෂ අවස්ථාවන් විතරක් නිසා... ඒ අවස්ථාවන් ගොන්නේ බොහෝ විට ඇතුලත්  වෙන්නේ අපේ හිතට වැඩියෙන්ම බැඳුනු, අපි වැඩිපුරම ආස කරපු දේවල් සහ අපිට දුකක්, පීඩාවක් ගෙන දුන්න දේවල්..... සමහර පුද්ගලයන්, ජීවිතේ වැඩිපුරම සතුටු උන අවස්ථා, අපි ගත්ත වැරදි තීරණ, අහම්බෙන් සිදුවුන සමහර සිද්දි ඒ වගේම සමහර දේවල් වලින් නූලෙන් බේරුන අවස්ථා, මේ වගේ දේවල් තොග ගණන් අපේ අතීත මතක් අස්සේ තියනවා... අතීතයට අයත් උන "හොඳ" හා "නරක" මතකයන් ගොන්නේ බහුතරය මත බොහෝ වෙලාවල් වලට අපේ අතීතය කටුක ද නැතිනම් සොඳුරු ද යන වග තීරණය කරනවා...

අනේ මන්දා

වැඩ වැඩ ඉවරයක් නෑ... ඒ අස්සේ එක්සෑම් ගොඩ ගැහිලා...

කාලෙකින් මේ පැත්තට එන්නත් බැරිවුනා.... මකුලුදැල් කඩලා අස් පස් කරල ගන්න ඔනේ...


මේ දවස් වල මාර වැස්ස නේ!!!!!


තෙමිලා හෙම්බිරිස්සාව එහෙම හදා ගන්න එපා

තවත් දවසක් II

පලවෙනි කොටස

"අනේ මංදා බං.. මට කරන කියන කිසි දෙයක් හිතා ගන්න බැරුව ඉන්නේ.. කවදා වෙනකම් මෙහෙම විඳවන්නද බං මම" මට කියවුනේ ඔය වචන ටික විතරයි..

"කොහොම හරි ට්‍රයි කරලා හිත හදාගනින් බං. වෙන මොනවා කරන්නද? උබ ඔහොම හිටියයි කියල කිසිම දෙයක් වෙනස් වෙන්නේ නෑනෙ බං"

මටත් වෙලාවකට ඔය දේම හිතට ආවත් හිත හදාගන්න තියා උන දෙයක් හිතාගන්න වත් මට පුලුවන් කමක් තිබුනේ නෑ.... ඇත්තටම මගේ හිත ඇතුලේ මොලයයි හදවතයි කියන දෙක යුද්ද කරන්න පටන් අරන් තිබුනත් හදවතේ තියන හැඟීම් ඉස්සරහා මොලේ පරාද වෙලයි තිබුනේ... යතාර්තය කොච්චර හොදට දන්නවා උනත් ඒ දේ හිතට කාවදින්න හැඟීම් ඉඩ දුන්නේ නෑ.... බලාපොරොත්තු, අරමුණු කියන දේවල් නැති වෙන එක මරණයට වඩා අමාරුයි කියන එක මට තේරුනේ මේ හැම දේම සිද්ධ උනාට පස්සෙ.... ජීවත් වෙන්න හේතුවක් නැතුව ඉන්නවට ඉන්නවා කියන එක ඇත්තටම අමාරු දෙයක්.

"මම ජොබ් එකෙන් අයින් වෙනවා බං... මම ලංකාවේ ඉන්නේ නෑ. මෙහෙම ඉන්න ගියොත් මට පිස්සු හැදෙයි බං... ගෙදර උන්ට පේන්න තවත් මට හිනා වෙන්න බෑ. "

මේක අහපු ගමන් අරූ කිවුවේ " තොට පිස්සුද යකෝ?" කියලා

"උබ මෙහේ ඉඳලත් මෙහෙම නම් වෙන කොහෙ හරි රටකට ගියාම උබ මොනවා කරයි ද කියලා උබට හිතෙන්නේ නැද්ද? "

"වෙන මොනවා කරන්නද බං, මෙහෙ තියන ගහක් ගලක් දකිනකොට මට මතක් වෙන්නේ ඒකිව... මේ හැම දේම දැක දැක තවත් ඉන්නේ කොහොමද බං?